अबोल दोघे जवळ असूनी उमटत नव्हते शब्द मुखातून ।

टळून गेली भेटीवेळा… चंद्र तुला समजावत  होता ॥

कसे हे जीव घेणारे,  जिवाला जीव देणारे | घराची लूट करणारे, दिलासे तेच देणारे ॥ दुजांसी ना जगू देती , स्वतःचे डाव हरणारे ।। दिवाभीतापरी लपती करी गांडीव धरणारे ।।  

देऊन सर्व तुजला सारे मला मिळाले

एकाच त्या क्षणाला ही हारजीत आली ॥

आसूसल्या मनाला समजावया हवे ना 

साऱ्याच जीवनाची स्वप्ने अतीत झाली ॥