अबोल दोघे

पहाटवारा बागेमध्ये कळ्याफुलांशी खेळत होता ।

कुणी बिचारा त्या समयाला अखेरचे क्षण मोजत होता ॥

तुझ्या नी माझ्या भेटीमधल्या गोष्टी मज ना आठविती ।

मला स्मरे इतकेच निळा घन रिमझिम रिमझिम बरसत होता ॥

अबोल अस्फुट मुग्ध अशी ती कळी न फुलली वेलीवरती ।

तिला न कळले वसंत दुरुनी तिला कधीचा खुणवत होता ॥

तुला ‘शशी’ ना कळले त्याच्या मनातले ते भाव कधीही ।

जयावरी तू प्रीती केली, प्रिया तुला तो मानत होता ॥

अबोल दोघे जवळ असूनी उमटत नव्हते शब्द मुखातून ।

टळून गेली भेटीवेळा… चंद्र तुला समजावत  होता ॥

शशिकला.