Author: Shilpa Godbole

धारांच्या तालावर नाचणाऱ्या मोराला 

सांगितलं कितीदा नको रे नाचू…

प्रत्येक पाऊल तुझं गवतावर पडणारं 

जिवावर पडतं अन् लागतं बोचू …

ती सर्व दार बंद असतात ,

त्या खिडक्या बुजवलेल्या असतात ,

ते झरोके मालवलेले असतात ,

प्रकाशाची एकही तिरीप दिसत नाहीं कुठे ,

परक्या घरात नाही जाणार तू कधीही

सजवून ठेविली मी खोली जुनी पुराणी ॥

गरिबीत तृप्त आहे, मजला नको फुकाची

ओसाड उंबऱ्यांची,  शापित ती घराणी ॥ 

नभ भरले ता-यांनी ,जळ भरले मोत्यांनी 

या अशा सुशान्त समयी होऊ जरा रानभरी ॥

स्तब्ध येथले कातळ , वारेही निःस्तब्ध 

दूर दूर क्षितिजावर अवतरेल स्वप्नपरी ॥ 

सजल नेत्र पाहुनी विचारले तिला कुणी 

काय जाहले असे? दुखावले तुला कुणी ॥ 

गेला निघुन टाकुनी इथे तिला वियोगिनी 

हीच प्रीतीरीत,  या समजावुनी तिला कुणी ॥

बोल नयनांचे कसे तुज उलगडावे, जागुनिया रातभर मी तळमळावे ॥ वाट आपण निवडलेली चालताना, टोचता काटे कशाला हळह‌ळावे ॥ दूर झाले जीवनातून मी तुझ्या रे, माझिया दारात तू ना घुटमळावे ॥ दुःख कायमचेच माझ्या सोबतीला, एकदा तरी जीवनी सुख डोकवावे ॥ जीव तोडून प्रीत केली ज्या घनांवर, तेच घन का वर्षता घर कोसळावे ॥ सायलीच्या… Continue reading आस