एकली
धारांच्या तालावर नाचणाऱ्या मोराला सांगितलं कितीदा नको रे नाचू... प्रत्येक पाऊल तुझं गवतावर पडणारं जिवावर पडतं अन् लागतं बोचू ...
काही फुले सुगंधी, काही कळ्या विषारी
बागेत या जगाच्या नाना परी कटारी ॥
केल्या चुका हजारो, नाही क्षिति परंतू
शिक्षा मला मिळाली प्रीतीतल्या जुगारी ॥
हे झाड बाभळीचे मी लाविले उरी या
काट्यात साठलेला ज्याच्या मधू विषारी ॥
बेहोष त्या क्षणाला सर्वस्व अर्पिले मी
सारी जगें मिळाली होऊनिया भिकारी ॥
झेलून वादळे ती सिंधूस जिंकिले मी
नौका बुडून गेली येऊनिया किनारी ॥
का यामिनीत येती लाखो रवी फुलोनि
माझ्या घरात का हा अंधार भर दुपारी ॥
गेले तुटून पडदे , वैराण सूर झाले
हातात राहिल्या या ताराविना सतारी ॥
वेडे हरीण विद्ध पाही वळून मागे
एका क्षणात मृत्यू देईल तो शिकारी ॥
केलीस वंचना तू ध्यानी परी असू दे
इश्कात हारण्याची रे वेगळी खुमारी ॥
ज्या मित्र मानिले मी त्यानेच आज कैसा
मागून वार केला जो पोचला जिव्हारी ॥
शशिकला